نقاشی قسمت اول

كاركردهاي اجتماعي و رواني نقاشي كودكان 

كودكي در عمق وجود همه ماست و با چشمان اوست كه همگي روزي به اين عالم نگاه كرده ايم. با اين وجود، چنان از آن دور افتاده ايم كه براي فهم نقاشي كودكان، نگاه كردن آن برايمان كافي نيست و بايد آنها را مورد مطالعه و بررسي دقيق قرار دهيم. نقاشي بيان كننده احساسات و شخصيت كودكان است و باعث پرورش خلاقيت آنها مي شود و تعادل فكري و روحي به آنها مي دهد. از طرف ديگر تجزيه و تحليل اين نقاشيها براي والدين و مربيان امكان شناخت كودك و كمبودهاي احتمالي او را فراهم مي كند. نقاشي براي كودك فقط يك وسيله براي تجزيه و تحليل يا توضيح و تشريح موجودات و اشيا نيست، بلكه در عين حال وسيله اي براي بيان زندگي عاطفي اوست.

هنگامي كه كودك با آزادي و به دلخواه خود نقاشي مي كند، در واقع حالت روحي و احساسات زمان حاضر و احساسات ژرف تر خود را بيان مي كند.

تفسير نقاشي چيست؟ تفسير نقاشي به معناي اين است كه بتوان آنچه را يك نقاشي دربردارد، به صورت جملات معمولي و قابل فهم بيان كرد. بديهي است كه جستجوي يك معناي مخفي توسط يك كليد رمز، كمك مي كند تا يك نقاشي تفسير شود. كليدهاي رمز، ابزار تفسير نقاشي ها هستند كه به كمك آنها تحليل نقاشي يعني روانكاوي كودك ممكن مي شود. در هنگام تفسير نقاشي كودكان، بايد مقطع سني كودك را دقيقا در نظر گرفت. كنايه ها يا رمزهاي نقاشي كودك را در وهله اول به سه دسته زير مي توان تقسيم نمود:

1- كنايه هاي آگاهانه يا ارادي كه كودك آنها را عملا ترسيم كرده است و از شرايط محيط زندگي نتيجه مي شوند.

2- كنايه هاي مبهم كه از دنياي تخيلي خاص كودك ناشي مي شوند. مثل تجسم خورشيد به صورت زن.

3- كنايه هاي ناخودآگاه كه از تمايلات سركوب شده يا عقده هاي دروني مايه مي گيرند.

زيبايي شناسي و تاثيرات رواني رنگ

غالبا هر رنگي از نظر رواني، معني خاصي دارد. رنگ هميشه معرف و وسيله اي براي بيان و ارتباط احساسات و عقايد بوده و هست، به طوري كه مي توان با زبان رنگها صحبت كرد. يك رنگ در يك نظام اجتماعي مشخص، ممكن است داراي مفهومي باشد كه در نظام ديگر معني متضاد آن را بدهد. به طور مثال: در بعضي قبايل موزامبيك رنگ سياه، رنگ خوشي و شادي است. رنگ قرمز تقريبا در همه جا معناي قدرت را القا مي كند زيرا با خون كه نماد زندگي است، همرنگ است.

درباره رنگها موضوعي كه بيشتر مورد توجه است محتواي رواني آنهاست. همه مردم تمايز بين رنگهاي گرم (قرمز، زرد، نارنجي) و رنگهاي سرد (آبي، سبز، بنفش) را مي شناسند. رنگهاي گرم تحريك كننده و سبب فعاليت و جنب و جوش و مولد حركت و شادي هستند. در حالي كه رنگهاي سرد، برعكس موجب حالتهاي انفعالي، سكون، بي حركتي و تلقين كننده غم و اندوه هستند.

افرادي كه نسبت به رنگهاي گرم واكنش نشان مي دهند، بسيار انعطاف پذير در اجتماع و زود جوش هستند و با جديت هدف خود را دنبال مي كنند و افرادي كه رنگهاي سرد را مي طلبند نسبت به دنياي خارج بي اهميت و تغييرات را بسيار سخت مي پذيرند و داراي روحي سرد هستند.

· رنگ زرد: افرادي كه اين رنگ را بيشتر دوست دارند يا باهوش و يا بي استعداد و عقب مانده هستند.

· رنگ آبي: افرادي كه اين رنگ را بيشتر دوست دارند محافظه كار هستند اين افراد معمولا انسانهاي موفقي بوده و ارتباط درستي برقرار كرده و افرادي دوست داشتني و سرشار از عشق و محبت و صبر هستند.

· رنگ سبز: افرادي كه اين رنگ را بيشتر دوست دارند رفتاري ساده دارند و شهروندان خوبي هستند.

· رنگ قرمز: رنگي گرم و زنده و پرنيرو است. افرادي كه اين رنگ را بيشتر دوست دارند خوشحال هستند و زندگي را شيرين مي دانند.

· رنگ صورتي: افرادي كه معمولا مشكلي را پشت سر گذاشته اند و به دنبال آرامش هستند اين رنگ را دوست دارند.

· رنگ نارنجي: رنگ اجتماعي و شاد است. افرادي كه اين رنگ را دوست دارند زود جوش هستند و تنهايي را دوست ندارند.

· رنگ سفيد: رنگي ضعيف، بي احساس و بي تحرك است و نشانه مشكل رواني.

· رنگ قهوه اي: افرادي كه اين رنگ را دوست دارند، محكم، قابل اعتماد و زيرك هستند.

                  http://www.tehranedu.com   

/ 0 نظر / 16 بازدید